Doeiiii school

Afscheid

Aan alles komt een eind, zo ook aan school. Onze Carel mocht vrijdag vóór de kerstviering afscheid nemen. Carel is 19 jaar en had dit schooljaar op de Prins Willem Alexanderschool nog af mogen maken. Het liep echter anders.

Stage

Carel mocht eerst stage lopen. We hebben gezocht naar een beschutte plek voor hem. We kwamen uit bij een dagbesteding in Helmond: De Meent.

Zijn stage is erg goed gegaan. Na enkele keren merkten ze daar al op dat Carel wat vrijer werd. En hij vindt veel activiteiten leuk. Hij ging er ook met plezier naar toe, elke maandag.

Vanaf januari zou hij dan twee dagen in de week gaan. Maar ondertussen hoorden we dat het komende jaar er nog maar echt een plaatsje bij deze dagbesteding vrij was. Bovendien zou er na Carel nog een stagiair komen.

Toen kwam het nieuws dat ook Carel’s juf afscheid zou nemen op 22 december. Nou dat liep allemaal ineens samen en dus was dat voor ons het moment om met school te stoppen. Hij had het immers naar zijn zin bij De Meent.

Read More

#metoo

#metoo

Niet alleen Griet Op de Beeck (zie mijn vorige blog) heeft een hoop losgemaakt door op tv haar verhaal te doen over haar seksueel misbruik, maar ook de hashtag Me Too maakt een hoop los.

Op social media wordt #metoo door miljoenen vrouwen gebruikt om aan te geven dat zij seksuele intimidatie hebben meegemaakt of erger nog, daadwerkelijk zijn misbruikt. Dit naar aanleiding van Harvey Weinstein. Weinstein, een grote filmproducent in Hollywood heeft zich jarenlang schuldig gemaakt aan seksuele intimidatie. Lange tijd was dit een publiek geheim in Hollywood! Nu niet meer, omdat er eindelijk iemand is die ermee naar buiten durfde te komen.

Harvey Weinstein

Begin oktober 2017 werd filmproducent Weinstein door verschillende vrouwen, onder wie actrice Ashley Judd, beschuldigd van seksuele intimidatie en ongewenste intimiteiten. Dagblad The New York Times bracht de beschuldigingen aan het licht en verklaarde dat Weinstein sinds het begin van de jaren 1990 minstens acht keer tot een minnelijke schikking gekomen was met vrouwen die hem beschuldigd hadden van seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Weinstein is ontslagen en er is een onderzoek gaande.

Zuivere discussie

Na de publicatie in The New York Times kwamen er nog héél véél meer verhalen over seksueel misbruik boven. Het is geëxplodeerd. Overal, ook in Nederland zijn er verhalen gepubliceerd over dit onderwerp. Vandaag was het Jelle Brandt Corstius die aangaf seksueel misbruikt te zijn.

Er zijn mensen die ‘gek’ worden van #metoo. Waarom? Dat werd gisteren besproken aan de tafel van De Wereld Draait Door. O.a. door Hanneke Groenteman en Jessica Durlacher. Het is belangrijk dat er een zuivere discussie wordt gevoerd. Want waar gaat het nu over? Zijn we dat uit het oog verloren?

Ieder heeft een mening. Ik ook. Seksuele intimidatie gaat over macht en onmacht. Gewenst en ongewenst gedrag. Gelijkheid en ongelijkheid. Ik ga uit van mijn eigen ervaringen. Ik heb mijn hele leven lang te maken gehad met seksuele intimidatie. Op school, tijdens feestjes en op de werkvloer. En vaak vindt men het normaal. Het wordt gewoon geaccepteerd. Dat maakt het zo moeilijk om erover te praten. Bovendien is er altijd sprake van angst, schaamte en pijn. Zijn woord tegen het jouwe. En de angst niet geloofd te worden is killing! Dat moet je echt niet onderschatten.

Zeg het

Ik ben blij met #metoo. Eindelijk durven mensen hun mond open te doen. Zowel man als vrouw. Want omgekeerd gebeurt het ook. Eindelijk!

En ik hoop dat voor komende generaties seksuele intimidatie, aanranding en misbruik zal worden teruggedrongen omdat mensen het voortaan durven te zeggen.

Kijk hier DWDD terug.

 

 

 

 

Ode aan therapie

Griet Op de Beeck

Gisteren zag ik de Wereld draait door met als gast Griet Op de Beeck. Zij is schrijfster en zij kwam haar nieuwe boek promoten. Haar boek heet “het beste wat we hebben”.

Ik heb Griet in Zomergasten gezien en daar maakte zij heel veel indruk op mij. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Wat fijn eens iemand te horen praten over wat therapie kan betekenen in je leven, iedereen heeft nl. trauma’s uit de vroege jeugd.’ Therapie kan helpen met verwerking hiervan.

Terug naar DWDD: Matthijs van Nieuwkerk zei tegen de kijker dat hij voor het volgende onderwerp wat meer tijd zou uittrekken omdat het over incest ging. Een heftig onderwerp.
Bij mij gingen alle alarmbellen af, zoals altijd als het over seksueel misbruik gaat. Griet durfde haar verhaal te vertellen. Zo moedig van Griet, ik heb heel veel respect voor haar. Ze kon het zo goed verwoorden! Nog nooit heb ik iemand er zo over horen praten. Griet is door haar vader misbruikt van haar 5e tot 9e jaar. O, wat was haar verhaal herkenbaar. En wat deed dit toch veel pijn. Ik heb zitten janken als een klein kind.

Misbruik

Ik ben zelf ook misbruikt toen ik nog heel jong was. Alles kwam bij mij weer naar boven door Griet’s uitleg. Het gevoel, bepaalde beelden maar ook de dissociatie, de doodsangst, de verwarring en de eenzaamheid. Ik ben er alleen mee blijven zitten. Dat heeft me kapot gemaakt. Deze gebeurtenis was zo groot en ik voelde me zo schuldig en ik wist dat ik dit niet kon vertellen. Of dat nou lag aan dat ik er geen taal aan kon geven, ik was heel jong, of dat er geen moment kwam wanneer ik erover kon praten. Misschien was ik wel bang niet geloofd te worden. Misschien kon ik er zo mee omgaan, gewoon er niet over praten want dan is het er niet.

Regressie

Middels (spontane) regressie ben ik erachter gekomen dat ik misbruikt ben. Ik heb een vermoeden wie het was, in ieder geval een vertrouwenspersoon. Waarschijnlijk familie. Het heeft ontzettend veel impact gehad. Tot mijn veertigste heb ik in angst geleefd. Ik kreeg meerdere malen per jaar nachtmerries. Eigenlijk was de kern van die enge dromen altijd dezelfde, ik wilde vluchten voor iets groots en mijn benen deden het dan niet, ik was verdoofd en werd verzwolgen en dan werd ik altijd bezweet en betraand wakker.
Zo waren er ook andere dingen: ik was bang voor de klink van de deur, ik kan niet tegen het geluid van een deur op slot draaien. Altijd bang voor dingen die op mij afkwamen. Zoals onweer of angst in het verkeer, bang voor anderen op de weg. Ik was verslaafd aan het kijken van politieseries. Als de schuldige maar gepakt werd!

Maar weet je, het is niet nodig nog te weten te komen wie, in mijn geval, de schuldige is. Het maakt niets meer uit want het is het allerbelangrijkst dat ik het gevoel helemaal heb kunnen toelaten en bij de oude pijn kon komen, toen pas kon ik met het helingsproces beginnen. Ik had daar een therapeut bij nodig. Gelukkig heb ik na mijn therapie alles kunnen vertellen aan mijn ouders. Dat luchtte erg op.

Ode aan therapie

Wat mij ontzettend heeft geholpen mijn trauma’s te verwerken is PRI-therapie. PRI staat voor Past Reality Integration ontwikkeld door drs. Ingeborg Bosch.
Kijk, niet iedere therapie helpt. Sommige therapeuten prikken niet door jouw afweermechanismen heen. Zolang dat niet gebeurt kun je niet bij je oude pijn komen. En zul je in illusies blijven geloven.

Het psychisch immuunsysteen zorgt ervoor dat het kleine kind grote emotionele pijnen onder het kleed kan vegen. En je denkt dat ze daar kunnen blijven liggen. Zodat je deze trauma’s ‘gewoon’ vergeet. Maar alle herinneringen sla je op. Alles zit in je lijf opgeslagen. Iedereen heeft een ‘emotionele kluis.’ Om de woorden van Ingeborg te gebruiken. De code van de kluis heb je zelf. Niemand anders.

De therapeut kan je helpen bij de code komen, maar je moet hem zelf invoeren zodat je toegang krijgt tot alles wat je hebt opgeslagen en verdrongen.

Een mooier leven

Het mooie van PRI is dat je tools krijgt aangereikt om de afweren te herkennen, oude pijn toe te laten en je gedrag aan te passen of zelfs geheel te wijzigen. Je leert observator te worden, je kijkt als het ware van een afstand naar jezelf. Elke stap die je daarin maakt kan ontzettend veel betekenen voor jezelf en de mensen om je heen. Mijn leven is zoveel mooier geworden toen ik mijn angsten onder ogen zag en kon toelaten wat er onder die angst zat. En ik ben liefdevoller geworden. Ik weet nu waar mijn hart zit. Omdat ik het kan voelen, echt voelen. Niet het voelen waarvan ik vroeger dacht dat dat voelen was. Ik kan nu werkelijk dingen vanuit mijn hart doen. Ik ben ontzettend blij met mijn leven en de mensen die deel uitmaken van mijn leven.

Verder staan op deze site nog filmpjes over PRI maar je kunt ook naar de site gaan als je op de link klikt:

Klik hier voor de uitzending van DWDD.

Klik hier voor de site van Past Reality Integration.

Het beste wat we hebben, Griet Op de Beeck.

 

 

Een Downloze samenleving?

Een Downloze samenleving

De gemoederen lopen hoog op. Er worden stukken geschreven over de Nip-test en het afbreken van zwangerschappen als het een kind met Downsyndroom betreft. Ik zie de meningen elke dag voorbij komen. In de krant, op het journaal, op twitter en Facebook. Sommige schrijvers zijn harteloos en hard in hun oordeel. “Ze kosten de maatschappij veel geld” en “ze leveren geen economisch rendement” en “we zijn beter af zonder hen”
Ik ben zelf moeder van een kind met het syndroom van Down. Hij heet Carel. Hij wordt in oktober 19 jaar. In deze 19 jaren heeft hij mij nogal wat laten zien. Niet alleen hij leert ervaringsgericht maar ik ook! En een ieder leert in zijn eigen tempo. Ervaringsgericht leren is groeien.

Ervaringsgericht leren

Allereerst heeft Carel mij doen ontwaken. Hij praat bijna niet maar communiceren doet hij zeker. Door deze communicatie vanuit het hart ben ik teruggeworpen op hartscommunicatie. Ik wist 19 jaar geleden niet dat ik ‘kapot’ was van binnen. Ten tweede heeft hij door er simpelweg te zijn, ervoor gezorgd dat ik het leven kan omarmen. Hij heelt. Voorheen zag ik het leven als moeilijk en zwaar.

Feest

En overal waar wij komen laat hij zijn licht schijnen. Ik geef een voorbeeld: Afgelopen vrijdag hadden wij groot feest van onze oude buren. We wonen niet meer in dezelfde woonplaats maar komen nog steeds bij elkaar over de vloer. We kennen elkaar al zo’n 16 jaar. Regelmatig hebben we een feestje. Zo’n 10 jaar geleden had ik op zo’n feestje en ‘aanvaring’ met een van de gasten. Hij dronk veel en maakte ronduit beledigende opmerkingen naar mij. Later die avond kreeg hij het aan zijn hart en verpestte zo het feest want er moest een ambulance komen. Weg feestvreugde. Iedereen was ontzettend geschrokken.
Terug naar het feest van afgelopen vrijdag. Carel had een mooie plek bij de ingang, hij verwelkomde alle gasten bij binnenkomst, op zijn eigen unieke manier.
De gast waarmee ik tien jaar geleden die aanvaring had komt naar mij toegelopen en zegt: “Hij is een bijzondere jongen”. Ik zei: “Ja dat klopt, heeft hij je ook recht in de ogen aangekeken?” Hij knikte bevestigend. Nou dat maakte echt indruk, hoor! We gingen elkaar eigenlijk vaak een beetje uit de weg op feestjes. Nooit had ik gedacht dit van deze persoon te horen. Carel had hem zijn pure liefde geschonken. Hoe mooi!
Read More

Club Sam vakantie

Vakantie

Carel is mee geweest met de vakantieweek van Club Sam. Club Sam is de zaterdagmiddag-club, geleid door Mark Deckers en heel veel vrijwilligers <3 waar Carel wekelijks naar toe gaat. Zij bieden 1 op 1 begeleiding. Deze keer ging de reis naar Havelte in Drenthe. De accomodatie kende Carel nog. De Marinushoeve. Hij was hier nl. al eens eerder geweest, ook met een vakantie van Club Sam.

De Marinushoeve

De Marinushoeve is een grote groepsaccomodatie, van alle gemakken voorzien. Toen we Carel daar afzetten hebben we alles opnieuw verkend: de slaapkamer, de eetzaal, de keuken en bar en het weekschema in de woonkamer. De snoezelruimte werd ook geïnspecteerd. Carel reageerde enthousiast en zei “WOW” en “boa”. Er hingen nl. mooie gekleurde boa’s in de snoezelruimte.

Carel’s begeleidster was Marieke. Zij had er ook helemaal zin in. Carel ging mee buiten zitten en wij, papa en mama werden steeds geknuffeld 🙂 Hij ging lekker mee voetballen, en had veel plezier. Carel gaf op een gegeven moment aan dat we konden gaan. Hij zwaaide en zei: “Doeii”. Nou, dat zat helemaal goed!

Read More

Labelen

Iedereen is gelijk

Beste mensen, ik heb er al eens eerder over geschreven maar zouden wij kunnen stoppen met labelen? Iedereen is gelijk. Behandel een ander zoals je zelf wil worden behandeld.

Hoe moeilijk is dat?

Amnesty International

Vandaag hoor ik via Amnesty International dat Nederland op de vingers is getikt. Amnesty, de organisatie die wereldwijd actie voert voor vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid, waarschuwt in zijn jaarboek voor het opkomend populisme. Trump en Wilders worden genoemd maar ook President Rutte.
“Steeds meer politici profileren zichzelf als ‘anti-establishment’. Zij hanteren een politiek van demonisering, die zondebokken aanwijst en hele groepen wegzet om verkiezingen te kunnen winnen”

Volgens Amnesty zijn de grenzen opgeschoven van wat normaal wordt gevonden. “Politici gebruiken schaamteloos allerlei haatvolle retoriek en rechtvaardigen op die manier vrouwenhaat, homofobie en racisme.” Volgens Amnesty zijn de vluchtelingen hier het eerste grote slachtoffer van. Als dit zo doorgaat, volgen andere groepen in 2017, vreest de organisatie.

Wat is normaal? Is het noodzakelijk dat je schrijft over wat normaal is? Hebben wij dat nodig? In deze tijden waarschijnlijk wel.

Read More

Blog over positiviteit

Hans Rosling

Eergisteren is een belangrijk statisticus heengegaan, Hans Rosling (68) een Zweedse arts, leraar en degenslikker! Deze man was geniaal. Met ‘rocksterstatus’. Hij liet een beeld zien van de Wereld dat je eigenlijk niet verwacht. Dit beeld is verrassend positief en puur op cijfers gebaseerd over een periode van 50 jaar. Het is eigenlijk de onderstroom die wij niet waarnemen, omdat we elke dag het nieuws van de dag verteren en niet bezig zijn met wat bepaalde ontwikkelingen op de lange termijn doen. De man had een missie: door zijn cijfers, op feiten en metingen gebaseerd, de verwoestende onwetendheid van de mensen bestrijden! Op een bevlogen manier van ‘mensen word eens wakker!’ en ‘laat ons vieren dat het zo goed gaat in de Wereld’.

Read More

The man who shocked the World

David Bowie

On this day, one year ago, the terrible news, that David Bowie had died, reached me while I was driving my son, Carel, who has Down’s syndrome to school. In the car we always listen to Michael Jackson, “this time around”. My phone rang at least 10 times. I thought to myself: “I hope this doesn’t mean my father has unexpectedly died”. Anyway I could not answer the phone because of the stress it would give my son. So I continued my drive to school first.

Textmessage

After that I went to a gasstation to read the textmessage from my mother. She wrote David had died of cancer the previous night! As I am writing this, the feeling of devastation and sadness hits me hard and feels exactly the same as a year ago. I was completely in shock and was shaking and cried out “NO, NO, not David”. But I immediately knew it was true.
I turned on the radio and heard David’s music and people were talking about him to the radiohost. I really had to pull myself together to get to the office safely. When I arrived there I thought: “What am I doing here? I have to get home and turn on the telly.”

Read More

Volg je hart

Geefboekje

Dit boekje moest geschreven worden. Daar was geen twijfel over mogelijk. Ergens in 2014 werd ik wakker, zo rond vijf uur ‘s-morgens. En ineens was het helder: ik zou een boekje schrijven met oneliners van mij. In de trant van deze site: Angie zegt: “…”
Ik had er al best wat gecreëerd, zo door de jaren heen. De boodschap was ook helder, het boekje zou over liefde gaan. Liefde voor jezelf en voor de ander. Onvoorwaardelijke liefde. Ik voelde het stromen vanuit mijn hart. Wat was ik hier blij mee. Geen blokkades..
Ik zag ook duidelijk het design voor me. Dus het zou er op korte termijn komen.

Kadootje

Toen het geefboekje het licht zag heb ik het naar de meest dierbare mensen om mij heen gestuurd. Zo maar, als een kadootje.

De reacties waren hartverwarmend.

Na een tijdje voelde ik dat er toch echt nog een dierbare persoon was die het ook zou moeten krijgen. Ik maakte een engelstalige versie. Probeerde het adres te achterhalen en stuurde het op. Ik dacht: als het mij gegund is komt het bij deze persoon aan. Vervolgens hoorde ik niets.

Read More

Zembla

Ook Zembla gezien?

Victor

Victor is meervoudig gehandicapt. Hij is negen jaar. Men weet niet precies wat hij heeft, maar zijn ouders begrijpen hem. Zonder woorden, op gevoel en intuïtie. Zij zorgen 24 uur voor hem. Victor kan niet lopen en niet praten, maar communiceert op zijn eigen manier.

Behandeling

Waar ging de uitzending van Zembla nu over? Het ging over de behandeling van een gehandicapt kind dat steeds zieker wordt. Het medisch team van UMCG weigert te luisteren naar wat de ouders voelen wat er aan de hand is. Het team houdt steeds voet bij stuk terwijl de toestand van het kind verslechtert. De ouders zien en voelen vooral dat Victor aan het stikken is, te weinig lucht krijgt waardoor hij aanvallen krijgt. Het medisch team vindt dat deze aanvallen, die lijken op epileptie, worden veroorzaakt door een hersenafwijking. En zij behandelen hem daarvoor.

De ouders echter, vragen het team de luchtwegen te controleren en hem evt. een canule geven. Simpel gezegd is dat een buisje rechtstreeks in de luchtpijp.

Read More