Dag lieve Eric

Op 3 januari 2026 heb ik je moeten laten gaan. Je was zo ontzettend moe en wilde alleen nog maar rust en stilte, zo zei je het letterlijk. De ziekte van Alexander, waarmee je bent geboren, is je in combinatie met een blaasontsteking fataal geworden. Wat ben ik blij dat ik bij je was toen je je laatste adem uitblies.

Carel

Toen Carel het nieuws vernam van zijn begeleiders, begreep hij meteen dat het foute boel was. Heel verdrietig om te zien. Toen we afscheid gingen nemen in Deurne, troostte hij mij steeds door mij heel veel knuffels te geven. Carel maakte het op die manier draaglijk voor mij. Wat ben je toch een lieverd! Ik heb jou de deksel van de kist laten kleuren, wat je vol overgave deed. Ik schreef ‘dag papa’ op de deksel met een hart eromheen.

Toen hebben we samen met Pieter van Rustven in Deurne, de kist gesloten en dag gezegd. Daarna zag ik Carel weer in de kleine huiskamer van Heezervennen te Heeze. Het was een hele mooie kleine bijeenkomst. Buiten lag sneeuw en het terrein van Schoorsveld zag er bijna magisch uit. Carel liep tussen alle genodigden en gaf ze knuffels. Daardoor werd de afscheidsceremonie wat lichter. Zo fijn dat hij dat kan!

Een proost op het leven bij OPJEPLAETS

Na de uitvaart had ik een bijeenkomst gepland voor iedereen die wilde proosten op het leven van Eric. Hij zei zelf altijd ‘celebrate life’. De opkomst was overweldigend en hartverwarmend. Dank aan iedereen die gekomen is. Het was heel bijzonder en mooi, ik zal het voor altijd koesteren.